تجربه ای کنیسایی

مرداد 92-روز اول سفر

در همان بالای تپه Sololaki و در ادامه گشت روز اول وقتی از کوچه پس کوچه های قدیمی در حال گذر بودیم تقریبا از سر هر پشت بامی میشد یک مجسمه بزرگ را دید که تمثال زنی شمشیر به دست را نشان میداد.این مجسمه را "مادر گرجستان" مینامند. یک جورهایی شبیه مجسمه مسیح در ریودوژانیرو که با دستانی گشوده محافظ شهر شده است.این مجسمهما را یاد مریم مقدس میندازد و چون مردم گرجستان پایبند دین خود هستند بیراه نخواهد بود که آن را اسطوره ای از جنس مسیحیت بنامیم.

 
 Statue of Mother Georgia

البته مادر گرجستان،روح اساطیر ملی افسانه های گرجی است که در ویرانه های قلعه قدیمی برافراشته است.مجسمه زنی با 65 فوت ارتفاع که در یک دست خود کاسه ای شراب و در دست دیگر شمشیری برنده گرفته است.مادر گرجستان در طی قرنها تاخت و تاز اقوام مختلف و دشمنان متجاوزگر بر این سرزمین،با رفتاری احترام برانگیز با کاسه ای شراب از دشمنان پذیرایی میکند تا روزی از آنها دوستانی فداکار بسازد.اما شمشیر دست چپ گوشه چشمی تهدید آمیز هم به دشمنان این خاک و آب دارد که مهمان نوازی و صبر این مردم حدی خواهد داشت.روزی به پا خواهند خواست و گرجستان را به استقلال حقیقی خواهند رساند و تاریخ نشان میدهد که سرانجام چنین نیز شده است!

این مجسمه در سال 1958 به عنوان نماد اتحاد ملی بر فراز کوه مقدس افراشته شد.

درست پشت سر ما و کمی دورتر از "مادر گرجستان"، باغ گیاهشناسی تفلیس قرار دارد. این باغ گیاهشناسی در دامنه شیب کوه های Sololaki  وTabor  قرار گرفته و امروزه دیگر باغی برای بازدید عموم است.علاوه بر اینکه تحقیقات گیاهشناسی شهر در آن انجام میشود.

برای ورود به آن باید بلیط تهیه کنید بلیط هیچ جای دیدنی گرجستان گران نیست و به راحتی این امکان را میدهد که گردشگران از هرجای دنیا بتوانند از آنها بازدید کنند.بنای اولیه باغ در سالهای 1600 میلادی به عنوان تکه باغی از قصر باشکوهی در دل نارین قلعه برپا شد.در طی همه این سالها و در پی همه تاخت و تازهایی که نارین قلعه به چشم دید باغ آسیب ندید.روز به روز گسترش بیشتری پیدا کرد و بعدها تبدیل به باغ گیاهشناسی شهر شد...

به اینجای سفر که میرسیم دیگر پاهای ما قدرت قدم از قدم برداشتن ندارد.تنها به اصرار علی است که به پیاده روی در دل باغ تودرتوی و سرسبز تفلیس ادامه میدهیم.علی با وعده های شیرین ما را به ادامه راه ترغیب میکند.امروز اولین روز سفر است و ما از شب پیش تا کنون استراحتی نداشته ایم.حق بدهید که دیگر برایمان جانی نمانده باشد اما علی با افسونی جادویی وسوسه مان میکنتد که جایی ننشینیم چون قرار است وعده شیرینی در راه باشد...

و ما ابتدا صدای وعده شیرین را میشنویم و بعد نسیم خنک و مطبوع آن را و در آخر خیسی و لیزی سنگهای کناره راه است و آبشاری بلند در سکوت باغ.اینجا گوشه ای است که شاید هرکسی آن را نشناسد.باید تو هم مثل علی ساکن تفلیس باشی و گاهی که دلت میگیرد برای خودت راه بیفتی و در این گوشه به صدای آبشار گوش سپاری و نگاه بر تن آب سرازیر شده آن بدوزی...

وعده ما محقق میشود و ما تنی میاساییم در خنکای هوای دلچسب تفلیس...

و پس از اینکه پاهایمان دوباره نفسی تازه میکنند راه میفتیم پیاده نم نمک به سوی هتل...

سر راهمان چشممان به کنیسه یهودیان تفلیس میفتد.کنجکاویم بدانیم داخل یک کنیسه چه شکلی است.راستش تاحالا هیچ کدام وارد هیچ کنیسه ای نشده ایم نمیدانیم اصلا ما را راه میدهند یا نه...علی به راحتی میگوید بگذارید سوال کنیم و بعد به ما میگوید پشت او وارد کنیسه شویم...

کنیسه بسیار فضای ساده ای دارد.افراد زیادی سرگرم مناجاتند.بعضی از آنها لباس مخصوص خاخام ها را به تن دارند.نمیدانم چرا یک هو انقدر ترسیده ام.انگار قرار است مورد حمله قرار بگیرم.مدام مظطربانه میگویم بهتر است اینجا را ترک کنیم...اما واقعا چرا؟

آنها که کاری با ما ندارند.حتی اجازه میدهند عکاسی کنیم.تازه باوجودیکه من روسری به سر دارم و آنها کاملا متوجه شده اند که مسلمانم.و دیگر اینکه یکی از آنها میپرسد اهل کجاییم و ما میگوییم ایران!!!!

سکوت چند لحظه ای هر دوسو،تفکر برانگیز است.هم آنها سکوت میکنند و هم ما. افسوس اینجا خانه خداست و ما هردو گروهی پیرو ادیان توحیدی هستیم.خدای ما با خدای آنها یکی است پس چرا باید بین ما فاصله باشد.دست دراز میکنیم و آنها دست ما را به دوستی میفشارند...و ما بی هیچ مشکلی از کنیسای یهودیان تفلیس بیرون میاییم.

دیگر آخرین رمق ما برای پیاده روی است.پس چه چیزی میتواند انتهای شب فراموش نشدنی اولین روز سفر ما باشد؟بی هیچ توضیح اضافی یک فنجان قهوه داغ و بسیار خوش طعم گرجی با برشی برانی و جمع دوستانی که ایرانیهای ساکن تفلیسند و ما امشب مهمان آنها شده ایم....

شب خوش تا بعد!

/ 22 نظر / 162 بازدید
نمایش نظرات قبلی
مريم گلي

سلام سميرا جان واقعا آبشار زيبايي بود .حيف بود اگر انرا نميديديد.پس وعده دوستتان علي آقا درست بود. دست شما و دست دوستتان درد نكند. لذت برديم.

سحر موسوی - سفری دیگر

سلام سمیرا جان. سپاس از ادامه گزارش سفر... راستش من هم تجربه ورود به کنیسه را دو سال پیش در اصفهان محله جویباره داشتم... در حال رفتن به سمت مناره دارالضیافه بودم که در کنار پارکی یه چیز گنبد مانند گِلی توجهم را جلب کرد... به سمتش وارد کوچه ای و دربی شدم... اول فکر کردم یک مسجد است و بعد متوجه شدم که کنیسه است. مراسم مذهبی شان تازه تموم شده بود... اما در بدو ورود باتوجه به اینکه کسی حضور نداشت خیلی ترسیدم... مسئول کنیسه هم ناگهان ظاهر شد و ترس من و .... بماند... خلاصه اجازه دادند که به داخل کنیسه بروم و بازدیدی داشته باشم... سرتان را درد آوردم... با وجود حس غریب و ترس اما خوشحالم که لااقل داخل یک کنیسه را هرچند ساده دیده ام... مستدام باشید.

رضا جلیلیان

با سلام و خدا قوت به شما ایرانی عزیز کدامیک از شهرهای گرجستان دیدنی است و در کدام فصل و چگونه باید رفت . با تشکر[لبخند]

شهریار (سفرنویس)

سلام و درود سرکار خانم منفرد اگر در تهران به 30 کنیسه آن سر می زدید ، اگر اطلاع داشتید که در شهر یزد 8 کنیسه وجود دارد و هیچ کلیسایی موجود نیست . اگر از کنیسه های شهر مشهد و ... خبر داشتید . آنقدر با ترس وارد کنیسه نمی شدید، یادم هست وقتی تور کنیسه گردی گذاشتم ، همسرم همان ذهنیت شما را داشت و هر لحظه منتظر بود که سراغم بیاییند ، به خاطر خیلی ها هم که شده به زودی ، تور کنیسه گردی را در تهران برگزار خواهم کرد ، تا تمام ذهنیت ها از بین برود و با نگاهی دیگر به مردم و اطراف خود بنگریم.

مريم

سلام سمیرا جان تو پستهای قدیمیت یه بازدیدی از گورستانهای تهران نوشته بودی. بازدید از این گورستانها که یادمانهای جنگ جهانی و گورستان ارامنه آزاد بود یا باید قبلش مجوز تهیه کنم؟

شیرین

سلام خانم منفری بسیار لذت بردم خیلی جالب بود...

مريم

سلام دوباره ممنون سمیرا جان . از پاسخت به سوالم ممنون. سفرنامه های دشیرین و دلپذیرت رو سالهاست با دقت می خونم و استفاده میکنم به عبارتی خواننده خاموش بودم... . پس با این حساب منتظر میمونیم آقای شهریار برنامه بعدی رو برگزار کنه [متفکر]

مینا

سلام سمیرای عزیز.ممنون بابت مطالب زیبات.راستش فکر نمی کردم گرجستان هم اینقدر جذاب باشه! موفق باشی.

شهریار (سفرنویس)

درود بانو منفرد برنامه کنیسه گردی ، همان طور که قول داده بودم ، برگزار و از شما هم دعوت شد، انگار سعادت دیدار نداشتیم ،‌در هر صورت جایتان را سبز کردم به امید دیدار

داوود

خانم منفرد سلام من داوود هستم از مسافرت خوشم می آد ولی تا کنون آنچنان که باید و شاید جور نشده که عزم سفر نمایم از این رو با مطالعه تجربیات دوستان لذت می برم چرا که وصف العیش نصف العیش بنده را در جمع دوستانتان پذیرا باشید