کوبا ؛کلید خلیج!
ساعت ۱۱:٤٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۱/۱٦  کلمات کلیدی: جهانگردی ، سفر به کوبا

فروردین 92-کوبا

اینجا کوباست.کلید ورود به خلیج مکزیک که آمریکای شمالی را به آمریکای جنوبی میپیوندد و موقعیت استراتژیک آن نقطه جوش منطقه است!

سرزمینی که از جنوب دریای کارائیب را دارد و از شمال اقیانوس اطلس؛و تنها به فاصله 150 کیلومتر ناقابل به ایالت فلوریدای آمریکا میرسد.کوبا گویی دروازه ای است به ینگه دنیا...سرزمینی که در شمالش ایالات متحده است و باهاماس،در غربش مکزیک، در شرقش جمهوری دومنیکن و هایتی و در جنوبش جامائیکا...و دریا که از همه طرف کوبا را در برگرفته است آب و هوایی معتدل و مرطوب به این جزیره زیبا بخشیده است.آب و هوایی که طبیعتی استوایی با نخلهای بلند و چشم اندازهای سبز را از هر سو گسترانیده است...

و البته تنها مرز خاکی آن با ایالات متحده آمریکاست.تکه زمینی جنجال برانگیز که "خلیج گوانتانامو" نام دارد.همان جاییکه زندانش سالهای پیش موضوع رسانه ها شد و خاطره هایش هنوز در قلب کوباییها زنده است.سرزمینی که روزگاری متعلق به کوبا بود و امروز دیگر متعلق به آمریکاست اما مردم کوبا هنوز به هر بهانه ای ساز در دست میگیرند و سر هر کوچه و بازار آواز سر میدهند که:

Guantanamera, guajira Guantanamera (آهای ای دختر زیبای  گوانتانامایی....)

کوبا کشوری با ۱۱۰٬۸۶۱ کیلومتر مربع مساحت ،جمعیتی حدود 11 میلون نفر دارد که 10 ملیون کوبایی نیز به کشور آمریکا مهاجرت کرده اند و این یکی از نکات نگران کننده دولت است.زمانیکه انقلاب شد عده ای از طرفداران باتیستا به مرزهای آمریکا گریختند. فیدل کاسترو اعلام کرد هرکه نمیخواهد انقلاب کوبا را بپذیرد آزاد است که از کشور برود.پس از مدتی اوضاع مهاجرت وخیم و مرزها به روی مردم بسته شد...سالهای اخیر دوباره اجازه عبور و مرور آزاد و سفرهای خارجی به کوباییها با یک سری شرط و شروط و کاغذبازی سخت گیرانه داده شده است...

کوبای پس از انقلاب کشوری تحت تحریم است.با حکومتی سوسیالیسم کمونیسم لاتین که ادعای نظام طبقاتی برابری در جامعه را دارد.بهای برابری در این کشور به قیمت عدم مالکیت خصوصی برای مردم تمام شده است.یعنی شما نمیتوانید به عنوان یک کوبایی مالک زمین و یا خانه ای باشید.همه چیز مالکش دولت است و شما از طرف دولت به طور موقت ملک-کارخانه-مغازه و....دریافت کرده تا کار آفرینی کنید و عده ای را به کار بگیرید.تازگیها بعضی مالکیتها آزاد شده است مانند:آرایشگری!!!!

نرخ بیکاری در این کشور پایین و حدود 1.7 درصد و تورم از ان هم پایین تر و حدود 1.5 درصد است...به ظاهر همه چیز حکایت دلنشینی دارد اما فقر در جامعه بیداد میکند.فقر نه به آن مفهومی که فکر کنید گدا در خیابانها ریخته است.نه.... فقر یعنی اینکه تقریبا تمام مردم در یک سطح یکسان و با داراییهای اندک زندگی میکنند. کسی محتاج به آن معنا که فکر کنید از گرسنگی رو به قبله شده نیست اما هیچ کسی هم پوادار نیست! تقریبا همه در حد پایین تر از متوسط روزگار میگذرانند و این غم انگیز است.

بعد از انقلاب دولت برنامه مستمری را برای باسواد کردن مردم در پی گرفت چون تا قبل از آن بیشتر مردم زیر خط فقر-گرسنه-کارگر سیستم فئودالی و بیسواد مطلق بودند. حالا کوبا کشوری است که آمار باسوادهایش 99.8% است و این آمار خوبی است که نشان میدهد حداقل دولت انقلاب در یک هدف خود به پیروزی رسیده است.

سیستم اینترنت و مخابرات کوبا چیزی در حد فاجعه است.برای تماس با ایران باید سیم کارت بخرید چون سیستم رومینگ در اینجا غیر فعال است.سیم کارتهای کوبا روزانه 3 دلار هزینه ثابت دارند و دقیقه ای 1 دلار هزینه مکالمه.بیشتر سایتهای اینترنتی هم باز هستند.وقتی از آنها راجع به سیستم فیلترینگ سوال کردم متوجه منظورم نمیشدند. اما میدانم که کوبا کشور آزادی برای بیان عقیده نیست و هنوز تحت نظارت دولت است. گرچه کم کم پس از روی کار آمدن رائول اوضاع دارد بهتر میشود.

در کوبا خبری از ماشینهای مدل بالا -آدمهای شیک پوش-مغازه های مجلل و خلاصه جریان سرمایه داری نیست و همین عاملی است که جوانهای نسل پس از انقلاب را هوایی میکند تا به کشورهای دیگر مثل آمریکا مهاجرت کنند.کوبا توسط آمریکا و بسیاری از دولتهای دنیا تحت تحریمهای شدید اقتصادی است و ورود بیشتر کالاها به این کشور ممنوع است.تنها روسیه-چین-کشورهای آمریکای لاتین و در مواردی اسپانیا و هلند هستند که به واردات این کشور کمک میکنند.پس چهره کوبا شبیه فیلم فریز شده ای از دهه 40-50 آمریکاست.چرا آمریکا؟این را زمانی میگویم که از انقلاب برایتان حرف بزنم...

در کوبا، میزان مرگ و میر نوزادان در واحد جمعیت، از برخی جوامع جهان اول و توسعه یافته نیز کمتر است.هزینه های پزشکی برای همه مردم تقریبا رایگان است و صنعت دارو سازی خودکفایی دارد.دانشگاه های پزشکی و بیمارستانهای آن نیز در دنیا معروفیت زیادی دارند تا جاییکه بسیاری از مردم از آمریکای لاتین و جنوبی برای مداوا به این کشور سفر میکنند.خصوصا چشم پزشکی کوبا یکی از سرآمدترین ها در دنیاست. میزان آمار بیماریهای خاصی چون اچ آی وی نیز بسیار پایین است.

طبق آمار سال 2006، کوبا تنها کشور جهان است که دارای استانداردهای مورد قبول صندوق جهانی طبیعت در زمینه توسعه‌ی پایدار است. همچنین امتیاز کوبا بر اساس شاخص توسعه انسانی(HDI) بالاتر از ۰.۸ است....

 

اینجا اسطوره اول و آخر مردم "ال چه" است.شعارشان "یا میهن یا مرگ" است. رهبرشان هنوز در قلب مردم جایگاه عمیق و وسیعی دارد این را وقتی میفهمم که از ده ها و ده ها کوبایی میپرسم:فیدل؟؟

و آنهادست روی قلب پاسخ میدهند:فیدل!

اینجا هنوز همه فیدل کاسترو را به عنوان رهبر میشناسند و کسی به رائول خیلی کاری ندارد.

انگار فیدل تا ابد به عنوان رهبر کوبا به ثبت رسیده است.از کسی میپرسم اگر فیدل بمیرد چه میشود:چشمهایی نمدار پاسخ مرا میدهند....

عجیب است برای من که مردمی با چنین فقر-با چنین فشار اقتصادی-با وجود نداشتن امکانات رفاهی و حتی آزادی چنین هنوز به رهبر انقلابی خود ایمان و اعتقاد دارند. شاید با مطالعه پیشینه آنها و سالها فقر و عقب ماندگی و بردگی و بیسوادی پیش از انقلاب بشود تا حدی این را توجیه کرد.

در کوچه های کوبا تصاویر قهرمانان انقلاب میدرخشد.تصاویر "چه"-"کامیلو" و البته "خوزه مارتی" و نه "فیدل کاسترو....برایم عجیب است وقتی میشنوم کاسترو دوست ندارد تا زنده است تصاویرش دیوارها را بپوشاند اما گاهی در زیر پله نمور یا در دکان یک سبزی فروش چشمم به عکسهایی از جوانی کاسترو میفتد که چه را در آغوش گرفته است. سیگار برگی بر لب دارد-تفنگ بر دوش گرفته است...میتازد.میتازد...

با همه کمبودها-نداریها-بدبختیها-فشارها ...کوبا کشوری است که دارد رو به جلو حرکت میکند.باید به او فرصت داد این را من نمیگویم. این ایمان مردمش است وقتی با آرامش زندگی میکنند-با شادمانی کار میکنند- با فروتنی مشکلات را تحمل میکنند چون وقتی به گذشته خود مینگرند میفهمند که امروزشان هرچه هست بهتر از دیروزشان است و این را تا ابد مدیون انقلابیون خود هستند.گرچه خوب میدانند که انقلابشان ایده آل نیست و چه بسا با شعارهایش فاصله هایی دارد اما مهم آن است که انقلاب آنها را بالاتر کشیده است یا پایین تر!