میلان(3)
ساعت ۱٢:٠٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۱/۱٧  کلمات کلیدی: جهانگردی ، سفر به میلان

٢٩/١٢/٨٩-قلعه Sforzesco

امروز گشت نیمروزی میلان را داریم با تور.پس همه با هم ساعت 9:30 صبح راه میفتیم به همراه تورگاید محلی برای دیدار از چند اثر خاص شهر.

میلان یکی از شهرهای مهم و بزرگ ایتالیا محسوب میشود که جمعیتی حدود 2 میلیون نفر در روز و یک میلیون و سیصد هزار نفر در شب دارد.از نظر وسعت-اقتصاد-مد و هنر میلان پایتخت ایتالیا محسوب میشود و به نوعی میتوان گفت که سرآمد روم و بقیه شهرهاست. گرچه میلان یکی از شهرهای قدیمی محسوب میشود که توانسته بافت سنتی خود را حفظ کند اما در قرن 20 تا حدی هم به سمت معماری مدرن پیش رفته تا جاییکه میشود گاه گاه اثری از آسمان خراشهای بیریخت هم در آن دید.

جالب بود که میدیدیم تمام ساختمانها با پرچم ایتالیا پوشیده شده و مردم در خیابان در حال راهپیمایی هستند.فهمیدیم که امروز روز استقلال ایتالیا و روز جشن ملی است. روزی که در سال 1861 ایتالیا توانست بر اسپانیا و اتریش غلبه کرده و شمال و جنوب کشور را بهم متصل ساخته و ایتالیای کنونی را شکل دهد تا قبل از آن ایتالیای 2 تکه شده زیر استعمار اسپانیا و اتریش بود.از آن به بعد هرساله در چنین روزی مردم به خیابانها آمده و با پرچمهای 3 رنگ ایتالیایی استقلال کشورشان را جشن میگیرند... 

la Scala تاتر شهر میلان.جایی که کمتر هنرمند بزرگ دنیاست که حداقل نامش را نشنیده باشد.معبد اپرا-باله-موزیک و صحنه تاتر.جایی که گنجینه هنر برای میلان محسوب میشود و پاتوق روشنفکران و اندیشمندان میلانی.بعد از ظهرهای شنبه و یکشنبه اینجا جای سوزن انداختن نیست.افراد زیادی در کنار این ساختمان باشکوه جمع میشوند و در کنار کافه های خیابانیش قهوه مینوشند و در کوچه پس کوچه های اطرافش که پر از موزه و گالری است قدم زده و یک شب روشنفکری را در میلان رقم میزنند.

بعد کمی که جلوتر بروید میرسید به Plazzo Marino .خانه ای که در سال 1558 توسط یک بانکدار معروف و ثروتمند ژنوی به نام مارینو دستور ساختنش به آرشیتکت معروف آن زمان میلان (Galeazzo Alessi) داده شد تا آنجا را بهعنوان خانه معروف مارینو بسازد.در سال 1861 این خانه اشرافی و زیبا به محل شورای شهر میلان تغییر کاربری داد و شد محل کار شهردار.اما آنچه این منطقه را دیدنی تر میکند مجسمه بزرگ و باعظمت لئوناردو داوینچی است که درست مقابل این ساختمان ساخته شده و سالهاست که نظاره گر خیل مشتاقانش است. ساخت این مجسمه باشکوه در قرن 17 آغاز شد و تا قرن 19 ادامه یافت.بعد از آمدن لئوناردو از فلورانس به میلان و سکونت او در این شهر برای مردم میلان افتخار بزرگی محسوب شد که تا همین امروز هم بدان میبالند.به احترام این نقاش و هنرمند کبیر این منطقه شهر را به او تقدیم کرده اند.

پیاده ادامه میدهیم در قلب میلان زیبا و دیدنیهای دیگری را میبینیم و حظ بصر میبریم منجمله آرک (طاق) پیروزی که امروزه به طاق صلح معروف است.در سال 1807 پس از پیروزی ناپلئون بر میلان و به دستور او ساخت این طاق نصرت آغاز شد تا نمادی باشد بر فتح این شهر توسط نیروهای فرانسوی.اما پس از شکست ناپلئون در جنگ واترلو ساخت این آرک هم متوقف شد تا سال 1826 که به دستور پادشاه وقت اتریش(Fransic I) ساخت آن دوباره از سر گرفته شد و نامش به طاق صلح تغییر کرد.عین این طاق پیروزی را میتوانید در پاریس هم ببینید در انتهای خیابان شانزلیزه.این طاق 25 متر ارتفاع و 24 متر عرض دارد با 4 ستون از جنس مرمر که با مجسمه های باشکوه برنزی تزیین یافته است.

اما مقصد اصلی دیدار از قلعه Sforzesco است که به نوعی مهمترین نماد شهر محسوب میشود.سال 1368 این بنا به عنوان محل سکونت خاندان اشرافی و بسیار معتبر و بانفوذ میلانی به نام Viscontis احداث میشود.بعدها خانواده اسفورزی که داماد خاندان ویسکونتی بودند ساکنان این قصر شده و دستی به سروروی اینجا کشیده و به نام خودشان قصر را بالا میکشند.

به همین دلیل بنای قصر در بخشی معماری رونسانس و در بخشی دیگر معماری گوتیک دارد.در زمان احاطه دولت اسپانیا بر این شهر دیوارهایی دور آن کشیده میشود که بعدها توسط موسیلینی دیوارها حذف میگردند. در دوره ای این قصر محل سکونت لردهای پولدار بود اما دوره ای هم اینجا تبدیل به مقر نظامی و قلعه حفاظتی شهر میلان شد.

خاندان اسفورزی مردمانی هنردوست و هنرمند پرور بودند و به فرهنگ توجه خاصی نشان میدادند.همینها بودن که لئوناردو را از فلورانس به اینجا دعوت کرده و در همین کاخ برای او یک آتلیه هنری فراهم کردند تا با خاطری آسوده به خلق آثارش بپردازد.علاوه بر لئوناردو هنرمندان بزرگ دیگری هم بودند که در این کاخ ساکن شدند و با حمایت خانواده اسفورزی به فعالیتهای هنریشان پرداختند.شاید اگر این خاندان نبود  امروز رد پای لئوناردو داوینچی در این شهر تا به ابن حد پررنگ نمینمود.