منهای دو
ساعت ۱۱:۱٠ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/٤/٢٦  کلمات کلیدی: معرفی تاتر

سیامک صفری تا مثبت بینهایت....

این تعریفی خواهد بود که من از بازی سیامک میدهم.او بازیگر توانایی است که میتواند به تنهایی بار یک نمایشنامه را به دوش بکشد.وقتی سیامک صفری روی صحنه تاتر بایستد دیگر خیالت راحت باشد که میتوانی بنشینی و اگر هیچ چیز از آن نمایش هم تو را تحت تاثیر قرار ندهد حداقل تنها به سیامک نگاه کنی....

البته اینها که گفتم ربطی به نمایش "منهای دو" به کارگردانی آقای "داوود رشیدی" نداشت.چون من برخلاف خیلی ها معتقدم این کار نه سطح پایین بود و نه طنز خاله زنکی.نمیدانم چرا بیشتر روشنفکرهامون معتقدند که تاتر تنها باید عمیقا ما را به خود ببرد و خنده جایی در تاتر سطح بالا ندارد.راستش به نظر من در جامعه ای که مصرف قرصهای ضدافسردگی در آن روز به روز بالاتر میرود ٩٠ دقیقه  جدا شدن از غم و غصه ها و خندیدن از ته دل فرصت خوبی است...

منهای ٢ قصه ٢ مرد تنهاست که فهمیده اند تنها ٢ هفته به مرگشان باقیست.حالا اینها میخواهند این ٢ هفته را زندگی کنند.قصه به ظاهر قصه تلخیست مخصوصا وقتی با داستان غم آلود زندگی شخصی آن دو مرد میامیزد اما هنر نویسنده -بازیگر و کارگردان در همینجاست که حواس من تماشاگر را به جای غصه خوردن به ارزش زندگی معطوف کرده و با خنده مرگ را برایمان به تفسیر میکشاند و  غم و غصه های این دو مرد تنها را به ما نشان میدهد.غم و غصه هایی که شاید در زندگی خیلی از ماها جریان داشته باشد.غم و غصه هایی که میتواند ما را از پا درآورد و یا برعکس میتواند ما را قویتر کند. و نکته ظریف ماجرا در همینجاست که میشود به همه غصه های عالم خندید و به افتخار زندگی یک کف مرتب زد!

و اما بازی بازیگر ها:سیامک صفری که دیگر حسابش جداست طنز ماجرا را خیلی خوب به تصویر کشیده است.حسن معجونی و لیلی رشیدی هم کار خودشان را خوب انجام داده اند.اما کمی ضعف در بازی باران کوثری است که شاید به تجربه اندک او در صحنه برمیگردد البته میشود از آن چشم پوشی کرد.اما بازی ضعیف پگاه آهنگرانی به نظر من لطمه بدی به انتهای کار زده است.شاید بهتر بود سکانس آخر را بازیگر توانایی انجام میداد تا تاثیر بهتری در من بیننده بکند...

به هرحال "منهای دو" کار خوبی است که میرزد به دیدن.این کار هرشب ساعت ٨ در تالار اصلی تاتر  شهر به روی صحنه میرود و برای ساعتی حسابی شما را میخنداند.کار را ببینید و لذتش را ببرید.