لونک-چمخاله
ساعت ۱:۱٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/۳/٢۳  کلمات کلیدی: ایرانگردی ، سفر به گیلان(فومن-ماسوله-قلعه رودخان-چمخاله)

از سیاهکل که میپیچی به سمت جنگلها تازه میفهمی که چرا اسم این محل رو گذاشتند سیاهکل! انبوهی از درختان کهن و سر به فلک کشیده فضای تاریکی در اطرافت ایجاد میکند. یک فضای سنگین و مرطوب.اینجا محل مناسبی برای پیاده روی است.آبشار زیبایی در دل جنگل گردشگران بسیاری را به این محل جذب کرده است.اینجا جنگل لونک است.اقلیمی خاص با تنوع گیاهی گوناگون که همچو فرشی سبز زیر پایت را مفروش کرده است.

سر راه برگشت اگر دلت خواست میتوانی به سراغ دریا بروی.در گیلان برخلاف مازندران دسترسی به دریا خیلی راحت نیست اما سواحلی زیباتر و بکرتر دارد.به نظر من گیلان هنوز زیر چکمه ما شهری ها داغون! نشده است.هنوز اصالت تاریخی و طبیعی خود را حفظ کرده است. هنوز در گوشه گوشه اش خانه های روستایی با شیروانیهای سفالین دلت را میبرد.برخلاف مازندران که تا چشم کار میکند هنر معماری در ساختن ویلاهای شیک در تعارض با هنر بکر طبیعت است.

اینجا ساحل چمخاله است.ساحلی پهناور و شنی.بعد از اینکه سطح آب دریای خزر بالا آمد دیگر کمتر محلی پیدا میشود که ساحل شنی وسیعی داشته باشد.یادم میاید کودک که بودیم در کنار دریای شمال عشقمان بود یافتن صدفهای رنگارنگ و با بیلچه و سطلهای پلاستیکیمان قلعه شنی ساختن...اما متاسفانه این روزها ساحلی به آن معنا وجود ندارد...اما چمخاله هنوز نوستالوژی کودکیمان را زنده میکند...(به تنهایی این مرد ماهیگیر نگاه کنید شما را یاد چه میندازد؟)