جزیره مینو-تالاب شادگان
ساعت ۱۱:٤٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/۱/۳۱  کلمات کلیدی: ایرانگردی ، سفر به لرستان -خوزستان

 اینجا دیگر همه چیز رنگ و بویی از جنگ میدهد.جنگی ویرانگر که هنوز بعد از سالهای سال اثرش بر خاک این شهرها باقی مانده است.اینجا دور تادورمان مرز است و خاکریز و سنگر.و سربازان خاکی و ساده خاکی پوش که سر پستهای نگهبانی خود روز را شب میکنند.لوله های ضد هواییها رو به آسمان آبی نشانه رفته است و دل سربازهای خسته رو به خانه و کاشانه دورشان.

حاشه رود اروند را که میگیریم و به جلو پیش میرویم به یاد ابراهیم حاتمی کیا میفتیم و جزیره مینویش.اینجا همانجاست که نیکی کریمی و علی مصفا بر برج دیدبانیش می ایستادند و به نخلهای سوخته آن مینگریستند.اینجا جزیره مینوست.یکی از زیباترین جزایر جنوب که در زمان جنگ یکی از مراکز اصلی دفاع بود.در این رود زیر این آب آبی تنها خدا میداند که چقدر جنازه بی نام و نشان غرق شده است.گفتم خدا...اینجا خدا هم دلش میگیرد.

تمام سطح جزیره با درختان نخل پوشیده شده است.اینجا خاکی سرخ رنگ دارد با تنوع بیش از ۶٠ نوع خرما.آن سوی رود عراق است و مردمانش که از ما هم بیشتر آسیب دیده اند.مردمانی که با این ور آبیها دشمنی نداشتند وتنها جبر روزگار بود که آنها را سلاح در سلاح روبروی هم قرار داد.نخلستانهای سوخته هنوز هم دیده میشوند.نخل درختی است بسیار مقاوم که وقتی آتش بگیرد سرش را از دست میدهد اما تنه آن همچنان پایدار سر جای خود می ایستد و به نظاره مینشیند ولو با قلبی مرده! از دور که به نخلهای سوخته بنگری انگار داری به آدمهای بی سر نگاه میکنی و دلت عجیب میگیرد.

مینو را با همه نخلستانها و مردابهایش به جا میگذاریم و به سوی تالاب شادگان حرکت میکنیم که یکی از تالابهای بیابانی ایران و در  جنوب جلگه خوزستان است.

تالاب بین جاده ای آسفالته قرار گرفته است.زیر نور خورشید تا چشم کار میکند آب است و نیزار و پرنده های ماهی خوار که بالای سرمان اوج میگیرند و فرود میایند و روی سیمهای برق تاب میخورند.در دل این بیابان دیدن همچنین تالابی یکی از شگفتی هاست.متاسفانه در سالهای اخیر که خشکسالی بر ایران حاکم شده این تالاب نیز در امان نمانده است.و بسیاری از بخشهای آن تبدیل به جویباری باریک گشته اند که خود را به سختی از لابلای تن علفها به جلو میکشند.با این همه باز هم زیباست...

عکسهای جزیره مینو