سلام بر عشق ایرانی!
ساعت ۱:۳٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٥/۱۱/٢٥  کلمات کلیدی: متفرقه

امروز دهها پیغام تبریک ولنتاین گرفتم و ده ها بار افسوس خوردم که چرا هیچ کس مهرگان را به من تبریک نگفت.من متحجر نیستم مخالف غرب نیستم مخالف آزادی اندیشه ها و فرهنگها نیستم من عاشق عشقم اما..تمام حرف من این است که ما چرا به آنچه خود داریم مباهات نمی ورزیم.ولنتاین طبق باورهای قرون وسطایی روز جفت گیری پرندگان است و طبق داستانهای مدرن روز کشته شدن کشیشی که برای عشق جان سپرد.قبول....!دعوا نداریم اما ما خود جشنی به نام مهرگان داریم که در آن روز ایرانیان عشق را ارج مینهادند به همدیگر گل بنفشه هدیه میکردند و به تمامی دوستان خود میگفتند که دوستشان دارندو  آیین مهرورزی را گسترش میدادند .دوستان من این جشن بسیار کهن تر از ولنتاین مسیحیان است و بسیار پربارتر زیرا مهرگان بر بنیان مهرورزی آگاهانه و خردورزانه و پایدار بر یک پیمان مستحکم اخلاقی بین دو دلداده استوار است. اما والنتاین بیشتر مروج عشق­های کوچه بازاری و سطحی است.

چرا وقتی که ما خود فرهنگی به این پرباری و زیبایی داریم دنباله روی دیگران باشیم؟چرا نخواهیم این آیین زیبا را به جهان صادر کنیم؟

پس بیصبرانه در انتظار مهرماه سال آینده مینشینم.

«مـا خواهانیم که پشتیبان کشـور تـو باشیم

 

مـا نمی‌خـواهیـم از کشـور تـو جــدا شـویـم

 

نمـی‌خـواهـیـم از خـانـه خــود جــدا شـویـم

 

مبــاد جــز ایــن ای مـهــــر نیـــرومنــد!»

 

(اوستا، مهر یشت، بند 75)